บทที่ 7 เกิดความใคร่
อลีนานึกว่าเขาแค่ไม่สบายตัว แต่กลับกลายเป็นว่าเขากำลังมีอารมณ์รักใคร่เสียอย่างนั้น
เธอวางมือบนไหล่พลางลองหยั่งเชิงถาม "ให้ฉันช่วยแก้ปัญหาให้ไหมล่ะ"
กรณ์ฉีกยิ้มกว้าง ดูเหมือนเสน่ห์ของเขาจะยังไม่ลดน้อยลงเลย
"น่าอายจังครับ... ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนคุณหมออลีนาแล้วล่ะ"
อลีนาหยิบเข็มเงินขึ้นมาพร้อมยิ้มซุกซน "ไม่รบกวนเลย ฉันแค่แทงเข็มเดียว รับรองว่าคุณจะ 'สงบ' ไปอีกนาน ไม่ต้องสับสนแบบนี้อีก"
กล้ามาเล่นกิ๊กกับเธอ อลีนาจะแทงเข็มให้เขาขาดลูกขาดหลาน
เมื่อเข้าใจเจตนาของเธอ กรณ์ก็รีบปกป้องจุดสำคัญทันที... ผู้หญิงที่ทั้งเผ็ดร้อนและเก่งกาจคนนี้ไม่ใช่คนที่จะล้อเล่นด้วยได้เลย
"ฉันแค่พูดเล่นนะ เธอไม่ได้เอาจริงใช่มั้ย!"
"แน่ใจเหรอว่าล้อเล่น? แต่ถ้าเธออั้นจนทนไม่ไหว ฉันก็ช่วยสงบอารมณ์ให้ได้นะ"
เธอยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับไม่มีวี่แววของการพูดเล่นเลยสักนิด
"ไม่ต้องแล้ว ดึกแล้ว ชายหญิงอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ค่อยดี เธอรีบกลับไปเถอะ"
"หึ... ยังรู้จักเกรงใจอยู่บ้างสินะ"
อลีนาค้อนขวับ น้ำเสียงนุ่มนวลของเธอยังคงกรุ่นอยู่ในความทรงจำ แม้เธอจะจากไปแล้ว แต่กรณ์กลับนอนไม่หลับไปอีกนาน
แสงแรกเริ่มจับขอบฟ้า พร้อมเสียงนกที่ร้องขับขานอยู่นอกหน้าต่าง
กรณ์ลืมตาขึ้น พยายามยันตัวขึ้นอย่างลำบาก เขาลองขยับขา แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้บอกชัดเจนว่ารักษาให้หายได้หรือไม่... หรือว่าเธอจงใจโกหกเขากันแน่
เขายื่นมือตบขา แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บ ด้วยความโกรธเกรี้ยวเขาจึงคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงขว้างลงพื้นทันที
เพล้ง!
เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้น ส่งเสียงดังจนคนข้างนอกตกใจ
อลีนาผลักประตูเข้ามา เห็นเขากำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังพื้นห้อง
"ทำแก้วแตกก็ต้องชดใช้ค่าเสียหาย และขอเตือนไว้เลยว่าพฤติกรรมแบบนี้มันรบกวนคนอื่น แถมยังทำให้ลูก ๆ ของฉันตกใจด้วย ถ้ามีครั้งหน้าอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจที่จะไล่คุณออกไปนะ"
ผู้หญิงคนนี้ทั้งขี้งกทั้งดุร้าย... นี่ยังกล้าไล่เขาอีกเหรอ
"ไหนเธอบอกว่ารักษาฉันให้หายได้ไง แล้วทำไมตอนนี้ขาของฉันยังขยับไม่ได้เลยล่ะ"
"นี่คุณ ฉันเป็นคนไม่ใช่เทพเจ้า จะให้หายดีทันตาเห็นได้ยังไง อีกอย่างการบาดเจ็บที่กระดูกและเส้นเอ็นต้องใช้เวลาพักฟื้นร้อยวัน ขนาดกระดูกหักฉันยังทำให้คุณลุกนั่งและขยับมือได้ขนาดนี้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ถ้ายังสงสัยในฝีมือกันอีก ฉันจะส่งคุณกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ"
อลีนายืนกอดอกมองเขา... เธอไม่ได้มีความคิดที่จะยอมรับใช้ "คุณชายใหญ่" คนนี้เลยสักนิด
แม้คำพูดของเธอจะดูหยาบคาย ทว่าเหตุผลกลับฟังขึ้น... กรณ์เองก็นึกตำหนิตัวเองที่รีบร้อนเกินไป
"ในฐานะหมอ เธอช่วยมีทัศนคติที่ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง"
"อยากได้หมอที่เอาอกเอาใจงั้นเหรอ? ง่ายมาก... เชิญคุณไปโรงพยาบาลหรูห้องวีไอพีเถอะ ยังมีพยาบาลสวย ๆ มาคุยด้วยอีกนะ ถ้าไปไม่ได้ก็ช่วยเงียบปากแล้วอยู่เฉย ๆ ซะ"
กรณ์โกรธจัดจนแทบกระอักเลือด อลีนาเห็นเขาอัดอั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
"เอาล่ะ อาการของคุณต้องค่อยเป็นค่อยไป ฉันพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อบอกว่าจะรักษาให้หายก็ต้องหาย ตอนนี้คุณเป็นคนไข้ แค่ร่วมมือกับการรักษาให้ดีก็พอ"
ก็ตามใจ... ยังไงเขาก็สู้เธอไม่ได้อยู่แล้ว อดทนไปก่อนแล้วกัน
อลีนาเปิดผ้าห่มเตรียมตรวจร่างกายให้เขา ทว่าเพียงแค่เห็นร่องรอยบางอย่างนูนเด่นขึ้นมาใต้กางเกงชั้นใน ใบหน้าสวยก็แดงก่ำจนต้องสะบัดหน้าหนีทันที
ในสายตาหมอ ทุกอย่างควรจะเท่าเทียมกัน เธอเองก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน... แล้วตอนนี้เป็นอะไรไป
เธอหายใจลึกแล้วหันกลับมา แล้วก็ต้องสบเข้ากับสายตาที่ดูเหมือนกำลังล้อเลียนของกรณ์เข้าพอดี
"คุณหมออลีนาน่าจะเข้าใจนะครับ... การแข็งตัวตอนเช้าของพวกผู้ชายเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินเธอเลยนะ"
เมื่อเห็นเธอเงียบไป กรณ์จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอีกครั้ง "รบกวนช่วยเข็นรถเข็นให้หน่อยสิครับ... ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยพาไปเข้าห้องน้ำด้วย พอดีฉันเป็นคนไข้ ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่น่ะ"
อลีนาแสดงสีหน้าไม่พอใจ ทว่ามือกลับยอมขยับตามคำสั่ง
เธอเข็นรถเข็นมา ค่อย ๆ พยุงเขาขึ้นไป ช่วยเขาปัสสาวะเสร็จแล้วก็เข็นกลับมา
"ค่าพยาบาลของฉันแพงนะ"
"วางใจเถอะ เธอตั้งราคาเท่าไหร่ก็ได้"
ผู้หญิงคนนี้เห็นแก่เงินจริง ๆ ... เอาเถอะ ถึงเวลาก็คงต้องให้เธอตามนั้น
ประโยคนี้ถูกใจอลีนาไม่น้อย เธอช่วยจัดระเบียบห้องให้เขาครู่หนึ่ง ก่อนจะออกไปเตรียมมื้อเช้า
เธอเพิ่งเดินออกไป เจ้าก้อนกลมเล็ก ๆ ก็น่ารักก็โผล่หน้าออกมาทันที
"คุณลุงหล่อ สวัสดีตอนเช้า"
กรณ์มองใบหน้าน่ารักนี้ หัวใจละลายไปหมด เขารู้สึกว่าเด็กสามคนนี้ดูคุ้นเคยแปลก ๆ
"นิน่าสวัสดี"
"คุณลุงหล่อจะดื่มนมไหมคะ แม่บอกว่าดื่มนมแล้วจะตัวสูงนะ"
กรณ์สูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ไม่จำเป็นต้องสูงไปกว่านี้แล้ว แต่เมื่อเจอความห่วงใยของนิน่าเขาก็ยอมพยักหน้าตอบรับ
นิน่าถือขวดนมร้อนมาให้ แถมยังพยายามปีนขึ้นเตียงเพื่อจะป้อนนมให้เขาด้วยตัวเอง
อลีนาเข้ามาพอดีเห็นลูกสาวที่ปกติเย็นชา กลับยิ้มแย้มแจ่มใสพลางถือหลอดเตรียมป้อนนมให้เขาอย่างเต็มใจ
"นิน่า ลงมาเดี๋ยวนี้ แม่เคยสอนว่ายังไง... ให้อยู่ห่าง ๆ ผู้ชายแปลกหน้าไว้ เดี๋ยวก็โดนหลอกเอาหรอก"
นิน่าส่ายหัวอย่างร่าเริง "คุณลุงหล่อเป็นคนดี ไม่หลอกหนูหรอกค่ะ"
อลีนาถึงกับกุมขมับ ดูท่าสิ่งที่พร่ำสอนมาจะเสียเปล่า... ลูกสาวคนนี้ท่าทางจะรั้งไว้ไม่อยู่เสียแล้ว
"แล้วนิน่าเอานมไปให้เขาแบบนั้น แล้วแม่จะดื่มอะไรล่ะคะ"
"งั้นแม่กับคุณลุงหล่อก็แบ่งกันคนละครึ่งสิคะ"
อลีนาไม่ดื่มของที่คนอื่นเหลือหรอก เธอส่งสายตาเป็นเชิงตำหนิให้กรณ์ ก่อนจะอุ้มลูกสาวออกไปเพื่อสั่งสอนอีกรอบ
หลังมื้อเช้า อลีนาเริ่มเตรียมสมุนไพรสำหรับวันนี้ ทันทีที่ต้มยาเสร็จและกำลังจะยกไปให้กรณ์ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น
เมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นตา ความรู้สึกหลากหลายก็ประดังเข้ามาในใจ ทว่าเธอก็ตัดสินใจกดรับสายนั้น
"คุณยาย..."
"อลีนา เป็นหลานจริง ๆ ด้วย... หลายปีที่ผ่านมาหายเงียบไปไหนมา ไม่ติดต่อกลับมาหาครอบครัวบ้างเลย ลืมยายคนนี้ไปแล้วหรือไง"
แม้คุณยายจะติเตียน แต่น้ำเสียงก็ปิดบังความดีใจไม่ได้
"หลานขอโทษนะคะคุณยาย... หลานไม่ใช่คนอกตัญญูเสียหน่อย หลานไม่มีทางลืมคุณยายได้หรอกค่ะ หลานคิดถึงคุณยายมาตลอด"
อลีนาเกลียดพ่อที่ลำเอียง และแม่เลี้ยงที่เสแสร้ง มีแต่คุณยายเท่านั้นที่รักเธอจริงใจ เดิมทีตั้งใจจะไปเยี่ยมท่านหลังจัดการธุระเสร็จ ทว่ากลับมีเรื่องให้ต้องเลื่อนออกไปตลอด
"ถ้าคิดถึงก็กลับมาหาครอบครัวเรานะ... มีความทุกข์อะไรก็บอกยาย ยายจะอยู่ตรงนี้ และจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแกล้งหลานได้อีก"
"ค่ะ ไว้หลานจัดการธุระทางนี้เสร็จแล้วจะรีบไปหาทันที คุณยายดูแลสุขภาพด้วยนะ"
หลังจากเจอสุพรรณีเมื่อวาน อลีนาก็เดาได้ทันทีว่าคนบ้านนั้นต้องติดต่อมาแน่ และพวกเขาก็รู้ดีว่าถ้าพ่อแม่เรียกเธอไม่ได้ ต้องให้คุณยายที่สนิทกันออกหน้า
แผนการล่อเธอออกไปครั้งนี้ ก็เพื่อให้เธอหย่ากับธงชัย สุพรรณีจะได้ขึ้นมาแทน
อลีนาวางโทรศัพท์แล้วหันไปพบว่ากรณ์กำลังแอบฟังอย่างตั้งใจ
"นี่... คุณไม่มีมารยาทหรือไง ทำไมชอบแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์แบบนี้"
กรณ์ทำหน้าตายพลางหมุนรถเข็นเข้าไปหา "เธอเคยเห็นคนแอบฟังแบบเปิดเผยมั้ย ก็เธอบอกว่าต้องกินยาเวลานี้ ฉันรอตั้งนานไม่เห็นใคร เลยมาเองเจอเธอกำลังคุยโทรศัพท์พอดี"
อลีนาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถึงเวลาจริง ๆ เธอจึงหยิบชามยาบนโต๊ะส่งให้
"ในเมื่อมาแล้วก็ดื่มเองเสียสิ"
กลิ่นเหม็นเข้าจมูก ของเหลวสีดำนั้นทำให้กรณ์ขนลุก
"ยาอะไรจะเหม็นขมขนาดนี้ เปลี่ยนเป็นยาแผนปัจจุบันแทนไม่ได้หรือไง!"
"ไม่ได้ ดื่มเร็ว ๆ รีบดื่มซะก่อนยาจะเย็นจนเสียสรรพคุณ" เมื่อเห็นเขาทำหน้าปั้นปึ่ง อลีนาก็อดไม่ได้ที่จะกระแซะต่อ "ตัวโตเสียเปล่า... กลัวแค่ยาถ้วยเดียวเนี่ยนะ? เด็ก ๆ สามคนของฉันยังใจกล้ากว่าเธอเสียอีก"
